PORAMATE SANUNSIENG นักสะสมผู้เริ่มต้นจากความรัก หากใครได้ผ่านไปแถววังหิน จะมีร้าน Cafe De Nos เล็กๆ ซ่อนตัวอยู่แถวนั้น เจ้าของร้านควบตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟ พ่อครัว แคชเชียร์ และนักสะสมในคนคนเดียว ถ้ามองทะลุเข้าไปในร้านจะเห็นหมวกกันน็อกแบบ Old School วางอยู่ทั้งบนชั้น ในตู้กระจกอยู่หลายใบมองไปอาจจะคิดว่าเอาไว้ขายหรือเอาไว้แต่งร้านกันแน่ พี่ก้องเจ้าของร้านบอกกับเราว่า “ก็ขายด้วยโชว์ด้วย ไม่ขายก็มี เปิดร้านก็เอาไว้เป็นที่นัดคุยนัดดื่มกับเพื่อนแก๊งมอเตอร์ไซค์บ้าง ทำเองหมดเหนื่อย แต่ก็สนุก ที่สะสมไว้เยอะไม่ใช่อะไรหรอก คนมันชอบ เห็นมันวางเรียงกันเยอะๆ แล้วมีความสุข”
เราเป็นคนชอบขับมอเตอร์ไซค์แต่ที่บ้านเขาไม่ให้ขับ สมัยมัธยมฯ เราเห็นเพื่อนขับเวสป้ามันดูน่ารักมาก เราก็อยากขับไปสยามฯ บ้างพอดีกับที่เพื่อนคนเดิมได้รถแลมเบรตต้ามา ก็ถามเราว่าอยากได้หรือเปล่าเราก็อยากได้ แต่ผ่อนนะรถมันก็ไม่ได้มาสภาพดีเหมือนรถใหม่เวลาขับก็ล้อบิดบ้าง น้ำมันรั่วบ้าง ซ่อมกันไปตามสภาพ วันหนึ่งล้อมันหลุดจริงตอนเราขับกลับห้องเรา ก็ขนขึ้นตุ๊กตุ๊กกลับห้อง จอดไว้หน้าหอช่วงสงกรานต์พอดี คิดว่ามันคงไม่หายหรอกเพราะเราจอดก็ไม่เคยหาย แต่พอวันรุ่งขึ้นหายเลย ทั้งชีวิตมันเหมือนจิตดับ บอกกับตัวเองด้วยว่าไม่เอาแล้วเพราะเราฝังใจ จนเวลาผ่านได้ไปเที่ยวข้าวสารกับพวกเพื่อนพวกรุ่นน้อง น้องคนหนึ่งเมาขับเวสป้ากลับไม่ได้เราเลยได้ขับกลับ หลังจากนั้นอารมณ์ทุกอย่างมันกลับมา บอกน้องคนนั้นเลยว่าอยากได้ เพื่อนเขาจะขายพอดีแลมเบรตต้าเหมือนคันที่หายเลยในราคาหมื่นหก ขายกับแกล้มเอาทุกอย่างจนเก็บเงินได้หมื่นหกในเวลา 3 เดือน เลยได้แลมเบรตต้ามาปุ๊บเลิกขายของเลย แต่ต้องไปเอาที่จันทบุรีกับรุ่นน้องสองคน เครื่องดับบ้าง น้ำมันย้อยบ้าง ขับกลับมาเห็นป้ายพระรามเก้าดีใจมาก หลังจากที่เราได้รถมาก็เริ่มขับไปเที่ยวกับเพื่อน เจอพวกพี่ เจอคนเยอะขึ้น สังคมกว้างขึ้น

เสน่ห์ของการได้สะสมของ
เราชอบสะสมของทุกแนว แต่เราจะชอบของที่มันให้อารมณ์เก่า ชอบความเก่า อย่างน้อยมันก็ได้รู้อยู่ในใจว่า เราได้สะสมของที่ผลิตออกมาไม่เยอะ ได้สะสมของที่ไม่ได้ผลิตแล้ว มันมีน้อยชิ้นแต่เรามี บางทีมีสตางค์ก็หามาไม่ได้ บางอันเก็บแบบไม่รู้ประวัติเก็บเพราะมันเก่าดี เขาก็งงว่าเราเอาหมวกกันน็อกมาทำไม ส่งมาที่บ้านทำไม บ้านเปิดของเก่าขายเหรอ มันบอกไม่ถูกนะเหมือนผู้หญิงทำไมต้องซื้อกระเป๋าหลายใบ มีทุกรุ่นทุกแบบ มันก็คล้ายๆ กัน แล้วสมัยก่อนที่อยู่เมืองนอกไม่ได้ขับมอเตอร์ไซค์ด้วย เราอยู่ชิคาโก้มันหนาว หิมะทั้งนั้นขับมอเตอร์ไซค์ได้แค่ 2-3 เดือนไม่คุ้ม รถมอเตอร์ไซค์แม่ก็บอกให้ขายไปเถอะ ขับเหรอ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ แต่เราก็อาศัยว่าไม่รบกวนเขา มันเหมือนเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่เราจะเหลือถ้าสมมุติว่าเราไม่เหลืออะไรแล้ว เราก็ยังจะพึ่งมันได้

ฝากบอกอะไรถึงคนที่กำลังจะเริ่มสะสมรถ สะสมหมวก
อะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้ตัวเองและคนอื่นลำบาก เพราะเราเคยเป็นนะ อยากได้มากจนไม่มีจะกินก็ไม่ไหวเหมือนกัน เล่นอะไรก็ได้ถ้าพร้อม เพราะถ้าวันไหนเราไม่พร้อมก็ต้องไปอยู่ดีเหมือนเป็นสมบัติผลัดกันชม ไม่จำเป็นต้องเป็นปีลึก แค่เราอยู่กับมันแล้วมีความสุขก็พอ มันพาเราไปไหนได้ก็พอหรือแค่เห็นก็มีความสุขแล้วก็พอ
Board: CLASSIC
(0)
Share
damn
Keep by damn
1105
FOLLOWER

PORAMATE SANUNSIENG นักสะสมผู้เริ่มต้นจากความรัก

"หากใครได้ผ่านไปแถววังหิน จะมีร้าน Cafe De Nos เล็กๆ ซ่อนตัวอยู่แถวนั้น เจ้าของร้านควบตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟ พ่อครัว แคชเชียร์ และนักสะสมในคนคนเดียว ถ้ามองทะลุเข้าไปในร้านจะเห็นหมวกกันน็อกแบบ Old School วางอยู่ทั้งบนชั้น ในตู้กระจกอยู่หลายใบมองไปอาจจะคิดว่าเอาไว้ขายหรือเอาไว้แต่งร้านกันแน่ พี่ก้องเจ้าของร้านบอกกับเราว่า “ก็ขายด้วยโชว์ด้วย ไม่ขายก็มี เปิดร้านก็เอาไว้เป็นที่นัดคุยนัดดื่มกับเพื่อนแก๊งมอเตอร์ไซค์บ้าง ทำเองหมดเหนื่อย แต่ก็สนุก ที่สะสมไว้เยอะไม่ใช่อะไรหรอก คนมันชอบ เห็นมันวางเรียงกันเยอะๆ แล้วมีความสุข”"
1 KEEP
damn
0 LOVES
COMMENT